Eén goede productfoto, en een campagne die om drie verschillende sferen vraagt. Wie in productmarketing werkt, kent dat. Elke extra shoot kost tijd en geld. Dus wilde ik weten: hoe ver kom je met één bestaande foto en een beeldmodel dat alleen de omgeving aanpast?
Dat heb ik niet bij een vraag gelaten. In een praktijktest hebben we in ons eigen XS2Content-platform een kleine pipeline gebouwd en die drie keer gedraaid op dezelfde sneakerfoto. Hieronder laat ik zien hoe dat werkte, wat eruit kwam en waar de grenzen liggen.
Het startpunt: één foto, één vraag
Het origineel: een kleurrijk paar sneakers op een lichtblauwe achtergrond, met gekleurde blokken, transparante schijven en een grijs podium. Een prima foto, met een heel eigen sfeer. De vraag: kunnen we de schoenen laten staan en alleen het decor vervangen, zonder fotograaf of retoucheur?
Zo zit de pipeline in elkaar
Bewust klein gehouden, in twee stappen:
- Invoer (FormInput). Er gaan precies twee dingen in: de productfoto en een scèneprompt – een beschrijving in gewone taal van de gewenste omgeving.
- Beeldbewerking met FLUX.2 Pro. Foto en prompt gaan naar een bewerkingsstap op basis van FLUX.2 Pro van Black Forest Labs, via Replicate. Ingesteld op 1 megapixel, 16:9, png, één beeld per run.
Daarna komt de belangrijkste stap, en die is niet automatisch: het resultaat beoordelen. Met mijn eigen ogen.
Het ging om een losse testpipeline: niet ingepland en zonder koppeling naar website, social of andere kanalen. Elke prompt begon met dezelfde opdracht: pas alleen de omgeving aan en laat beide schoenen zoals ze zijn – zelfde positie, perspectief, kleuren, materialen, veters en zolen. Geen tekst, geen extra logo's, geen extra objecten.
Eén keuze doet ertoe: voor alle drie de scènes gebruikten we steeds de originele foto als invoer, nooit een eerder gegenereerd beeld. Zo stapel je geen afwijkingen op elkaar. Elke scène kreeg één run, zonder herkansing en zonder tussentijds sleutelen. Wat je hieronder ziet, is dus de eerste poging.
Scène 1: neutrale studio
Gevraagd: een premium, neutrale studio in warm lichtgrijs, met zachte contactschaduwen.
De drukke achtergrond is weg en de schoenen staan rustig in beeld. Alleen is de studio taupe geworden, duidelijk donkerder dan gevraagd. Bruikbaar als sfeerbeeld, niet precies wat de prompt beschreef.
Scène 2: straat in New York
Gevraagd: de schoenen op een stoep in New York, laag bij de grond gefotografeerd, in daglicht, met een sterk onscherpe straat met gebouwen en gele taxi's.
Gebouwen, onscherpte en gele taxi's maken de scène direct herkenbaar. Diepte, licht en schaduw voelen als een echte straatfoto. Maar ook hier laat het model de schoenen niet ongemoeid: perspectief en licht op de schoenen bewegen mee met de nieuwe omgeving.
Scène 3: vanaf het podium de zaal in
Gevraagd: de schoenen op een houten podium, met de camera vanaf het toneel gericht op een lege zaal met rode stoelen en gouden balkons.
De sfeer staat er meteen: warm, feestelijk, een tikje theatraal. Wie goed kijkt, ziet achter de schoenen een klein donker object dat niet in de opdracht stond. Precies het soort detail dat je in een review vangt.
Wat dit wel en niet laat zien
Eerlijk is eerlijk: het product blijft herkenbaar, maar is niet identiek. Kleurvlakken en vorm komen overeen met het origineel. Kijk je naar de details, dan zijn materiaal, veters, zolen, perspectief en lichtval in alle drie de beelden veranderd. De output is ook iets kleiner dan het origineel (1344×752 tegenover 1360×768).
Voor sfeerbeelden, moodboards en snelle campagneverkenningen vind ik dit nu al interessant: je maakt een idee zichtbaar zonder nieuwe shoot. Maar waar het product exact moet kloppen – een webshopfoto, een specifieke uitvoering, alles waarop een klant een aankoop baseert – is dit niet genoeg. Deze opzet garandeert geen pixelgetrouw productbehoud. Daarvoor is een andere aanpak nodig, bijvoorbeeld met maskers die het product afschermen en een controle achteraf die afwijkingen meet.
Twee lessen neem ik mee:
- Een prompt is geen contract. Het model volgt de richting, niet elk woord.
- Menselijke review is geen formaliteit. Dat is het moment waarop je beslist of een beeld de deur uit mag.
Wat dit voor ons betekent
Zo gaan we bij XS2Content met nieuwe AI-mogelijkheden om: niet roepen dat iets "alles kan", maar klein bouwen, echt draaien en eerlijk kijken naar wat eruit komt. Deze test liet zien dat een bestaande beeldstap in ons platform sterke scènes kan maken – en waar de grens ligt.
De vraag is dus niet óf dit werkt, maar voor welk soort beelden.
Werk je met productfoto's en wil je weten waar dit in jouw campagnes wel en niet past? Stuur me een bericht – ik denk graag met je mee.
— Sebastian Plasschaert, XS2Content
